Blog

ARS Anahid Chapter: Two Incredible Life Stories (English & Armenian)

1Encino, Calif.- On the occasion of “The Year of the Elder”, declared by His Holiness Aram I, Catholicos of the Great House of Cilicia, on October 24, 2014, the Armenian Relief Society of Western USA (ARS) Anahid Chapter of San Fernando Valley paid tribute to two remarkable women by hosting a storytelling event attended by over 100 people of all ages. The purpose of the event was not only to pay tribute to these women but also to create a bridge between generations by listening to their experiences, challenges and their compelling messages.

In this current age of technology where information is so readily available at our fingertips, we must not forget that our elders have acquired ample wisdom over the years. They lived through extraordinary experiences and many historical events and have the capacity to provide the public infinite knowledge from the years of experience under their belts that no technology can replace.

Maral Poladian made the welcoming remarks and emceed the event. Rev. Father Razmig Khachadourian congratulated the chapter for organizing this event, blessed the gathering and prayed for the success of the chapter activities. Khatoun Shakarian’s exemplary life was presented by Arousyak Melkonian; Dr. Anne Bedrosian was introduced by Sossie Poladian and was invited to convey her most surprising and inspiring life story. ARS Anahid Chapter Executive Chairperson Sona Bostanian thanked the attendees for their support and the Educational Committee members for organizing the successful event. Entertainment included Toukhman Khachadourian’s solo, while he played on the keyboard, and Maral Varjabedian’s recitation of poetry.

A.Ungerouhi Khatoun Shakarian

It was not easy to reflect on Khatoun Shakarian’s life in the ARS arena. It started in Jordan and then to Chicago and finally to Los Angeles. For over 60 years she has dedicated her time and services to the ARS driven by a passion towards her people, her heritage and her organization. Ung. Shakarian’s giving does not stop with her time and service. She has managed to make a vast financial contribution to ARS.

As a philanthropist, her contribution is significant because despite her modest means as a seamstress, she set the bar high for herself and led by example. A few years ago she donated a lump sum of $50,000 to the ARS Anahid chapter and continues to make annual contributions which have reached over $70,000.

Since 1968, when she moved to the greater Los Angeles area, she has hosted two luncheons at her house on an annual basis, preparing all the meals by herself, so all the proceeds could go to the organization. Thus far, she has hosted over 70 luncheons and continues to do so until now. Since the inception of the Sponsor-A-Child program in Armenia, she sponsored four orphans.

One of her famous sentences is “I give with purpose; it is an investment in my community”. Her dedication and sacrifice to the Armenian Relief Society cannot be described in words and our words fall short in describing her sacrifices.

Shakarian’s message to our youth follows: “Do not stray away from your heritage, your nation and your organization. Donate whatever you can; time, service, money, knowledge. There is always an organization that needs help, and with your help you will impact someone’s quality of life.”

B.Dr. Anne Bedrosian

Anne Bedrosian was born in Michigan to parents who had fled from Yerzenga (Erzourum Province). Life in Michigan was not easy in early 20th century. Bedrosian had tough beginnings and lived through the depression and poverty of the 1930s. Her love of reading led her to frequent visits to one of her favorite places, the local public library, and soon she was hooked on the biography of her hero, President Abraham Lincoln. She decided to become a lawyer just like Lincoln. At the age of 13 she managed a chance to interview the prosecuting attorney of Detroit.

However, her dream of becoming a great lawyer was crushed when she read in the local newspaper that the prosecuting attorney was convicted for fraud. So she changed course and started researching science and medicine. In order to pursue her dream of going to medical school, she took a job at Western Union that paid 31 cents an hour, weekend wages were 45 cent an hour, so she worked 7 days a week and saved $800 and on her way to the University of Michigan.

While her education was progressing it was World War II. In her own words: “It was not fair for me to pursue my dreams, while our boys and young men were postponing their education to go into service and sacrifice their lives, so I decided to join the navy and serve.” After taking a couple of detours in her life (navy, police officer, stewardess) she started medical school at the age of 29.

After she became a doctor, she specialized as an anesthesiologist, practiced for 45 years and retired at the age of 82. Dr. Bedrosian’s message to our youth follows: “Each of you is born with a treasure chest within you, not full of precious metals and gold, but full of potential and only you have the key to it”.

The stories of Shakarian, 87 years young, and Dr. Bedrosian, 91 years young, crossed the barriers of time and age. It was an affirmation of life’s meaning and our cultural preservation manifested through their remarkable stories. They are the embodiment of an immense human motivation of dedication, sacrifice, determination, resilience, inspiration, and a unique potential.

By Maral Poladian

Photos

 

ՀՕ2Մի Անահիտ Մասնաճիւղ՝ Երկու Իւրայատուկ Հայուհիներու Կեանքի Պատմութիւնները

Մարալ Փօլատեան

Էնսինօ, Քալիֆորնիա.-Մեծի Տանն Կիլիկիոյ Ն.Ս.Օ.Տ.Տ. Արամ Ա Կաթողիկոս, 2014 տարին կը հռչակէ «Տարեցներու Տարի»։ Հայ Օգնութեան Միութեան ԱՄՆի Արեւմտեան Շրջանի Անահիտ Մասնաճիւղը՝ Վեհափառին այս կոչով առաջնորդուած՝ ձեռնարկեց յայտագիր մը որուն կորիզն էր լսել պատմութիւնը երկու իւրայատուկ անձերու եւ սորվիլ ու ներշնչուիլ իրենց փորձառութիւններէն։

Հոկտեմբեր 24, 2014-ին Ֆերահեան Ազգային Վարժարանի Տիգրանեան Սրահին մէջ հաւաքուած էին 100-է աւելի հիւրեր լսելու պատմութիւնը ընկերուհի Խաթուն Շաքարեանին եւ Բժշկ. Անն Պետրոսեանին։

Բացման խօսքը փոխանցեց Մարալ Փօլատեան, որ իր կարգին հրաւիրեց Տէր Ռազմիկ քհնյ. Խաչատուրեանին որ օրհնանքի աղօթքով յաջողութիւն մաղթեց ՀՕՄի Անահիտ Մասնաճիւղի գործունէութիւններուն եւ շնորհաւորեց մասնաճիւղը որ Հայ Տարեցներու Տարուան առիթով նախաձեռնեց այս ձեռնարկը։

Արուսեակ Մելքոնեան ներկայացուց Խաթուն Շաքարեանի օրինակելի կեանքը, իսկ Սօսի Փօլատեան ներկայացուց բժշկուհի Անն Պետրոսեանին եւ հրաւիրեց զայն պատմելու իր անակնկալներով լեզուն հետաքրքրական կեանքը։

ՀՕՄի Անահիտ Մասնաճիւղի վարչութեան ատենապետուհի Սոնա Պոստանեան շնորհակալական խօսք փոխանցեց ներկաներուն՝ իրենց քաջալերանքին եւ Դաստիարակչական Յանձնախումբին որ կազմակերպեց սոյն ձեռնարկը։ Գեղարուեստական յայտագրին մասնակցեցան Թուխման Խաչատուրեան երգով եւ Մարալ Վարժապետեան ասմունքով։

Ա. Ընկերուհի Խաթուն Շաքարեան

Դիւրին չէր 87 տարեկան ընկերուհի Շաքարեանի ՀՕՄի ընտանիքէն ներս կեանքը պարփակել տասնեակ մը վայրկեաններու կամ քանի մը տողերու մէջ։ Ան 25 տարեկանին կը մտնէ ՀՕՄի շարքերէն ներս՝ Յորդանանէն մինչեւ Շիքակօ եւ ապա մինչեւ Լոս Անճելըս։ Առաւել քան 60 տարիներ անդադար նուիրուած է ՀՕՄի աշխատանքներուն։ Իր եւ իր նման ընկերուհիներու աշխատասիրութեամբ, զոհողութեամբ եւ նուիրումով կերտուած է ՀՕՄի ընտանիքը։ Ընկերուհին իր անձնական ջանքերով ստեղծած է միջոցները օգնելու ՀՕՄին ըլլայ ժամանակով, նուիրումով եւ նիւթականով։ Կար կարելով լումաները կաթիլ առ կաթիլ հաւաքելով, առանց հարստութիւններ դիզելու, քանի մը տարի առաջ 50,000 տոլարի իշխանական իր նուիրատուութիւնը կատարեց ՀՕՄի Անահիտ Մասնաճիւղին եւ ամէն տարի այդ հիմնադրամին վրայ աւելցնելով զայն մինչեւ օրս հասցուցած է աւելի քան 70,000 տոլարի։

Շաքարեան 1968-էն ի վեր կը փոխադրուի Լոս Անճելըս եւ կը սկսի իր աւանդութիւն դարձած՝ տարին երկու անգամներ ճաշ հովանաւորել իր բնակարանին մէջ, իր ձեռքերով պատրաստել ճաշերը եւ ամբողջ հասոյթը ապահովել ՀՕՄի Անահիտ Մասնաճիւղին։ Մինչեւ այսօր, ան կը հովանաւորէ սոյն ձեռնարկները եւ արդէն իսկ 70-է աւելի ճաշերու հասոյթը ապահոված է իր սիրելի ՀՕՄի Անահիտ Մասնաճիւղին։ Ան միշտ կը կրկնէ, «Ես կու տամ այն նպատակին որուն կը հաւատամ, այս է իմ օգուտս իմ ազգիս ու ժողովուրդիս»։

Երիտասարդ սերունդին Շաքարեանի խրատն է՝ «Կառչած մնացէք ձեր ազգին եւ ձեր կազմակերպութեան. ձեր նուրիումը թող ըլլայ ձեր ժամանակը կամ նիւթականը. մեր կազմակերպութիւնները ձեր կարիքը ունին եւ ձեր նուիրումով է որ կեանքի որակը կրնաք բարելաւել»։

Բ. Բժշկուհի Անն Պետրոսեան

Ծնած է Միշիկըն, ուր ծնողքը Երզնկայէն (Էրզրումի նահանգի գաւառ) ապաստան գտած էին։ Դժուար օրեր ապրած է Միշիկընի մէջ, ականատես ըլլալով աղքատութեան եւ Ամերիկայի 1930-ական թուականներու տնտեսական ծայրաստիճան նեղ օրերուն (The Great Depression)։ Պետրոսեան շատ կը սիրէր գիրքն ու ընթերցանութիւնը եւ շատ յաճախ կ՚այցելէր տեղւոյն հանրային գրադարանը։ 13 տարեկանին կ՚որոշէ իրաւաբան ըլլալ Աբրահամ Լինքոլնի նման, որ իր հերոսներէն մէկն էր։ Ջանք կը թափէ տեղւոյն դատախազին (prosecuting attorney) հետ հարցազրոյց մը կ՚ունենայ, սակայն քանի մը ամիսներ ետք տեղւոյն լրատուին մէջ կը կարդայ անոր խարդախութիւններուն մասին եւ ահաւասիկ իր իրաւաբան ըլլալու երազը կը կորսուի։

Սակայն առանց յուսահատելու Պետրոսեան կը սկսի ուսումնասիրել գիտութեան ասպարէզը եւ կ՚որոշէ յաճախել Միշիկըն նահանգային համալսարանը (University of Michigan)։ Միայն մէկ անպատեհութիւն մը կար, պէտք էր 800 տոլար ունենար որպէսզի համալսարանի արձանագրութեան եւ կրթաթոշակը վճարէր։ Կրկին, առանց յուսահատելու գործ կը գտնէ Western Union ընկերութենէն ներս եւ մէկ տարի աշխատելէ յետոյ կ՚ապահովէ 800 տոլարը եւ կը սկսի իր ուսման։

Մէկ տարի ետք համաշխարհային երկրորդ պատերազմը կը սկսի եւ կը մտածէ թէ «Արդար չէ որ ես ուսումս շարունակեմ եւ իմ երազներս իրականացնեմ, երբ անդին երիտասարդ տղամարդիկ կը զոհուին երկրին համար»։ Ուրեմն, կ՚որոշէ իր երկրին ծառայել մտնելով Ամերիկեան Նաւատորմը (U.S. Navy)։ Պատերազմէն ետք, կը վերադառնայ Միշիկըն շարունակելու համար իր բժշկական ուսումը, սակայն կին ըլլալուն պատճառով չ՚ընդունուիր։ Եւ այսպէս կ՚աշխատի իբրեւ օդանաւամատուցողուհի (stewardess), ոստիկան ու վերջապէս 29 տարեկանին կ՚ընդունուի կիներու յատուկ բժշկութեան համալսարանը, որ կ՚աւարտէ։ Կը մասնագիտանայ անզգայնացնելու (anesthesiologist) ճիւղին մէջ եւ իր մասնագիտութիւնը կ՚օգտագործէ 45 տարի աշխատելով, մինչեւ որ հանգստեան կը կոչուի 82 տարեկան հասակին։

91-տարեկան հայուհիին խրատն է երիտասարդ սերունդին՝ «Իւրաքանչիւրդ ունիք գանձերու սնտուկ մը ձեր մէջ, լեցուն չէ ոսկիով կամ ադամանդով՝ այլ ձեր ներուժով (potential) եւ միայն դուք էք որ այդ սնտուկին բանալին ունիք»։

Այս երկու հայուհիներուն կեանքերը օրինակներ են իւրաքանչիւրիս համար, քանի որ անոնց կեանքի պատմութիւնները խախտած են ժամանակի ու տարիքի բաժանումի խոչնդոտները։ Անոնց կեանքերը կը հաստատեն կեանքի իմաստը եւ մեր ազգային արժէքներու պահպանումը իրենց ուշագրաւ կեանքերու ընդմէջէն։ Իրենք կը մարմնաւորեն մարդկային այս ուշագրաւ էութիւնը իր խթանող ազդակներով, նուիրումով, զոհաբերութեամբ, վճռակամութեամբ, տոկունութեամբ, ներշնչումով եւ եզակի ներուժով։

Զարմանալի չէր որ ձեռնարկին ներկայ եղող ճանչցողներն ու նոր ծանօթացում ունեցողները մեծ խանդավառութեամբ մօտեցան երկու հայուհիներուն իրենց հիացմունքն ու շնորհաւորական արտայայտութիւնները փոխանցելու։ Ձեռնարկը իր նպատակին պիտի հասնի երբ իւրաքանչիւր հանդիսատես ու կազմակերպիչ, պիտի ձգտի իրենց նման իրականացնել այն ինչ որ կը սկսի երազ գաղափարներով։

Նկարներ

Post a comment